سلا م ، خوشبختا نه مد تیه که شعر جا ی خود شو تو وبلا گ باز کرد ه، من هم فرصت را غنیمت میشمرم و یکی ا ز بیا د ما ند نی ترین سروده ها ی زند ه یا د فرید ون مشیری به نا م دلا ویزترین
با که د ر مر وارید مهر( مجمو عه ء شعرها ی د ریا یی) آ مده ا ست، به همه د وستا ن تقد یم می کنم. تاریخ سرود ن ا ین ا ثر (مروا رید مهر) سا لها ی 55-57 می با شد.
ا ز د ل ا فروزترین روز جها ن ،
خا طره ا ی با من هست ،
به شما ا رز ا نی :
سحر ی بود و هنوز،
گوهر ماه به گیسو ی شب آ ویخته بود
گل یا س ،
عشق د رجا ن هوا ریخته بود.
من به د یدا رسحر می رفتم نفسم با نفس یا س د رآ میخته بود.
می گشو د م پر و می رفتم و می گفتم : "های!
بسرا ی ای د ل شید ا ، بسرا ی.
ا ین د ل ا فروزترین روز جها ن را بنگر!
تو دلا ویزترین شعر جها ن را بسر ای!
آ سما ن، یا س ، سحر ، ماه ، نسیم !
روح د ر جسم جها ن ریخته ا ند،
شور وشوق تو بر ا نگیخته ا ند ،
تو هم ا ی مرغک تنها بسرا ی!
همه د رهای رها یی بسته ست،
تا گشا یی به نسیم سخنی ، پنجره ا ی را بسرای!
بسرای...."
من به د نبا ل دلا ویزترین شعر جها ن می رفتم!

د را فق ، پشت سرا پرده ء نور
با غ های گل سرخ ،
شا خه گسترد ه به مهر ،
غنچه آ ورد ه به نا ز،
د م به د م ا ز نفس با د سحر؛
غنچه ها می شد باز.
غنچه ها می شد با ز.
باغ ها ی گل سرخ ،
باغ ها ی گل سرخ،
یک گل سرخ د رشت ا زد ل د ریا برخاست!
چون گل افشا نی لبخند تو،
د رلحظه شیرین شکفتن!
خورشید!
چه فروغی به جها ن می بخشید!
چه شکوهی ...!
همه عا لم به تما شا برخاست!
من به د نبا ل دلاویزترین شعر جها ن می گشتم!
د وکبوتر د را وج
با ل د ر با ل گذ رمی کرد ند.
د وصنوبرد ربا غ،
سر فرا گوش هم آ ورده به نجوا غزلی می خوا ند ند.
مر غ د ریا یی ، با جفت خود،ا زسا حل دور
ر و نها د ند به د روازه ء نور...
چمن خا طر من نیز ز جا ن ما یه ء عشق،
د ر سرا پرده د ل
غنچه ای می پر ورد،
- هدیه ای می آ ورد -
بر گ ها یش کم کم با زشد ند.
بر گ ها با زشدند :
" یا فتم ! یا فتم ! آن نکته که می خواستمش !
با شکوفا یی خورشید و،
گل ا فشا نی لبخند تو،
آرا ستمش !
تا ر وپود ش را ا زخوبی و مهر ،
خوشتر ا زتا فته ء یا س وسحر با فته ا م :
" د وستت د ا رم " را
من دلاویزترین شعر جها ن یا فته ا م !
ا ین گل سرخ من ا ست !
د ا منی پر کن ا زین گل که د هی هد یه به خلق،
که بری خا نه د شمن !
که فشا نی بر دوست!
را ز خوشبختی هر کس به پرا کند ن ا وست!
د رد ل مرد م عا لم ، به خدا،
نور خوا هد پا شید،
روح خو اهد بخشید."
تو هم ، ای خوب من! ا ین نکته به تکرا ربگو!
ا ین دلاویزترین حرف جها ن را، همه وقت،
نه به یک با رو به د ه با ر، که صد با ر بگو!
"د وستم د ا ری " ؟ را ا زمن بسیا ر بپرس!
" د وستت د ا رم " را با من بسیا ر بگو!
ها دی31/1/83