نازک نارنجی
ممنونم از همه دوستانی که در ارتباط با لینک ابراهیم نبوی برای من کامنت گذاشتنداما بر خلاف تصور دوستان این سوال ربطی به کامنت امیریا دل نازکی من نداشت مدتی بود که با خودم راجع به این لینک کلنجار می رفتم زیرا محتوای آن با مطالب دوستان نا همگون بود و علاوه بر آن معمولا نوشته های نبوی طولانی است و این طولانی بودن گاها کسالت آور می شود برای همین موضوع را به نظر خواهی گذاشتم ولی نکته جالبی که در نظرها دیدم گلایه همراه با کنایه هادی بود که علی رغم نداشتن کامنت کماکان مطلب میدهد بی تعارف بگویم که خواندن نوشته های هادی همواره برای من جذاب بوده است اما بشرطی که هادی با قلم خودش بنویسد بجرات بگویم بجز چند نامه شخصی پس از سری مطالب تصمیم گیری من دیگر نوشته ای از هادی ندیدم زیرا پس از آن مطالب هادی بیشتر نقل قول بود و بندرت سوالی از مخاطب می پرسید من هیجگاه نمی توانم نوشته هادی درباره فریدون مشیری را نقد مکنم زیرا دانش ادبی من در سطحی نیست که نظراتم قابل اعتنا ی اهل ادب باشد فلذا علی رغم میل باطنی هیچگاه نتوانستم که با مقاله های جدید هادی وارد جدال قلمی بشوم و خلاصه به همین دلیل بودکه هیچگاه کامنت نگذاشتم دست آخر اینکه هیچگاه نخواسته ام بگویم که هادی چگونه بنویسد زیراکه او بشدت خواندنی می نویسد اما دلم برای آن بحثهای اولیه بشدت تنگ شده نمی دانم شاید متن بالا پاسخی باشد به یک گلایه در قالب کنایه مخلص همگی رامتین