بودنش طنزبود و رفتنش نیز هم ، اگرچه اولی شیرین ودومی طنزی تلخ. از آنهایی بود که نمی شد دوستش نداشت. اگرچه متهم بود که سوفاف است اما به باور من هم او بود که لبخند را به لبان تشنه ما برگرداند. شاگرد توفیق بود و حق شاگردی ادا کرد. امیداست که اقلا یکی از شاگردانش چنین کند که استاد کرد

روحش شاد
سعید
13 اردیبهشت 1383