بیشترین لحظه های بیداری ام در این سه ماه (مرداد و شهریور و مهر)به تفکر در مضمون همین سر مقاله گذشته است
نه فقط تفکر که ده بار -و بیشتر-سر مقاله با مضامین مختلف و در قالبهای مختلف :نظم, نثر, طنز و جدی نوشته ام اما
دستم (ودلم)تا پایان راه نرفته است بخشی از آن نوشته های ناتمام خط خورده و درهم اکنون در کنار دست من
است ...تصمیم دارم داستانی را که بسیار ساده است پیچیده و بغرنج نکنم تصمیم دارم بر آنچه در این چند
سال (شگرد گل آقا در سر مقاله نویسی )بوده است عمل نکنم بلکه در یک جمله کوتاه و ساده به خوانندگان وفادار و مهربان که
در دوارزده سال گذشته بخشی از زندگی ام بوده اند بگویم (انتشار هفته نامه گل آقا متوقف شد)می خواستم که در زیر
گوش تک تک خوانندگان با صمیمیتی برادرانه و با ملایمترین لحن زمزمه کنم که:حالت کودکی را دارم که می داند
تا لحظه ای دیگر عزیزترین اسباب بازی اش را نخواهد داشت ...یا مثل کبوتر باز عاشقی که مات و ساکن به نقطه ای
در آسمان خیره مانده است و می داند زیباترین کبو ترش تا چند لحظه دیگر در آنسوی خط افق گم خواهد شد

مطالب بالا گوشه ای از سر مقاله آخرین شماره هفته نامه گل آقا با عنوان خداحافظ می باشد
کیومرث صابری فومنی معروف به گل آقا در ساعت 7 صبح روز جمعه یازدهم اردیبهشت ماه از دنیا رفت . خبر کوتاه بود
و بسیار متاثر کننده صبح شنبه تمام روزنامه های ایران گوشه ای از صفحات خود را به این موضوع اختصاص دادن
و از رفتن گل آقا نوشتن
بنظرم گل آقا بعد ازنوشتن آخرین سر مقاله اش به کما رفت و بعد از یکسال و نیم از پیش ما رفت معتقدم استفاده از کلمه مرگ
برای یک هنرمند درست نیست چون شاید جسم هنرمند ازبین بره ولی هیچوقت اثرش از بین نمیره
مگه فردوسی ,حافظ ,سعدی,هدایت,گلشیری ,شاملو,سپهری و ... مردن که صابری بمیره
در هر صورت چه گل آقا رو دوست داشته باشیم و چه ازش بدمون بیاد نمی تونیم از نقش و اثر مثبتی که این آدم رویه طنز
ایران داشت به سادگی بگذریم مطمئنا نام صابری و مجله وزینش همیشه در تاریخ طنز ایران خواهد ماند

روحش شاد ویادش گرامی باد

وحید 13/2/83