غولی به نام بدهی

چند سال قبل بعد از ورودمان به کانادا و رفتن به کلاس زبان و جابه جایی نسبی تصمیم گرفتم کاری پیدا کنم تا هم درآمدی داشته باشم و هم سرم گرم باشم تا دوری سعید- برادرم رضا و بقیه عزیزانم را کمتر احساس کنم. در آن زمان با هر کسی که تماس داشتیم در پی جمع آوری اطلاعات بودیم. این اطلاعات شامل خرید ارزاق و لوازم منزل بود تا گرفتن آدرس فلان کلاس تافل- رزومه نویسی و
.........
یادم می آید با هر کی که صحبت می کردم بهم توصیه می کرد حالا که مشغول کاری و در آمد مستقل داری هر چه سریعتر برای کارت اعتباری یا همون کردیت کارت اقدام کن چرا که تو این مملکت داشتن اعتبار از لزومات است. وقتی برای اولین بار برای گرفتن کارت اعتباری اقدام کردم بانک در خواستم را نپذیرفت و در جواب بهم گفت که سابقه اعتباری ندارم برام خیلی جالب بود که یه نفر که برای شروع درخواست ویزا کارت می کنه چطور می تونه سابقه قبلی داشته باشه. خلاصه بعد از پرس و جو و این در و اون در زدن به این نتیجه رسیدم که اگه بر فرض مبلغ 1000 دلار را در بانک به عنوان ضامن مالی بلاکه کنم خواهم توانست برای کردیت کارت اقدام کنم.حالا بعد از گذشت حدود 4 سال از اون جریان وقتی به کیف پولم نگاه می کنم می بینم بجای پول کیفم پر شده از انواع کارتهای اعتباری با میزان کردیتهای مختلف اگر چه داشتن کردیت کارت از بعضی جهات خوبه بطور مثال دیگه لازم نیست پول نقد حمل کنی یا در جایی که به پول نقد دسترسی نداری به راحتی خریدت را انجام بدهی ولی همین دسترسی آسان و راحت به پول از جهات دیگر مشکل آفرین خواهد بود و مهمترین معضل آن عدم پرداخت کامل صورت حسابها و افزایش میزان بدهیها می باشد.. طی بر آوردی که انجام شده هر کانادایی بالای 18 سال بطور متوسط سه کارت اعتباری دارد. دانش آموزان و دانشجویان فارغ التحصیل بدهی متوسط 25000 دلاررا دارا می باشند.و خلاصه کلام اینکه در این کشورهای سرمایه داری میزان بدهی افراد رو به افزایش است و میزان در آمدها رو به کاهش.