اکثر کودکان در سنین پایین جمع کردن اشیایی مثل گوش ماهی- تمبر- سکه و غیره را دوست دارند و کاملا طبیعی است اما بعضی افراد به این کار در سنین بزرگسالی نیز ادامه داده و در آن زیاده روی می کنند. یکی از علل عمده این بیماری ترس از تنهایی و حس نا امنی می باشد بطوریکه این اشخاص وقتی در میان اشیا خود هستند احساس امنیت و آرامش می کنند. گاهی از دست دادن یکی از عزیزان عامل بروز این بیماری خواهد بود. مثلا پس از مرگ شخصی که فروشنده چاقوهای جراحی بود فرزند وی شروع به جمع کردن چاقوهای نو و کهنه نمود و چند ین اتاق رابا آنها پر کرد تا یاد آور پدرش باشد. نمونه دیگر آن خواهران مارلو می باشند که در لندن زندگی می کردند. ایندو علاقه عجیبی به فرش کهنه ای که یادگار مادرشان بود پیدا کرده بودند. داستان از این قرار بود که بعد از شکایت همسایگان از بوی بدی که از خانه آن دو خواهربه مشام می رسید مدد کاران اجتماعی به آنجا آمدند و 2 زن تنها را دراتاقی تاریک - کثیف و دمکرده پیدا کردند که در روی یک فرش قدیمی و کثیف آکنده از ادرار وفضله موش نشسته اند. ایندو به مدت 30 سال از خانه شان خارج نشده بودند و قسمت عمده وقت خود را بر روی این فرش سپری کرده بودند.
در سال 2000 مقامات شهر داری ناتینگهام به خانه ای که محل زندگی زوج مسنی بود خوانده شدند تا در رابطه با بوی تعفنی که از آنجا می آمد تحقیق کنند. بعد از ورود به منزل این زوج مامورین با مجموعه عظیمی از کیسه های ادرار و مدفوع نامگذاری شده روبرو شدند بعد از جستجو در سایر قسمتهای خانه تنها یک اتاق کاملا تمیز وجود داشت که کف و دیوارهایش برق می زد و آن دستشویی بود که هرگز مورد استفاده قرار نگرفته بود چون این زن و شوهر مبتلا به این بیماری
بودند و به جمع آوری فضولات خود می پرداختند.
برای مداوای این بیماری از روان درمانی و دارو کمک گرفته می شود که البته دوره درمان آن بسیار طولانی است. معمولا در ابتدا به بیماران پیشنهاد می کنند که محل اشیا را تغییر دهند و آنها را جابجا کنند و بعد به تدریج مرحله دور ریختن آنها اغاز می شود
مطلب جمع آوری شده فوق از مجله جوانان چاپ تورنتو بود
ساناز
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر