دوئل

من و ساناز معمولا سالی یک بار می رویم سینما و معمولا هم فیلم ایرانی می بینیم. می دونم که باعث شرمساری است که آدم در تورنتو زندگی کنه و این همه فیلم خوب اعم از محصول هالیوود و یا اروپا و آسیا و یا حتی فیلم هندی(البته برای اهلش)روی پرده باشه و آدم سالی یک بار بره سینما. دیروز متوجه شدم که دلیل عمده این موضوع بیشتر بی برنامگی و تنبلی است تا نداشتن وقت چرا که عموم این فیلم ها سانس های دیر وقت مثل ده شب دارند و اگر بخواهید می توانید فیلم مورد نظرتون را ببینید
اگر اشتباه نکنم حدود شانزده سالی از پایان جنگ ایران و عراق می گذرد.در این سالها فیلم های بسیاری درباره جنگ ساخته شده است. من به شخصه تعداد نسبتا قابل توجهی از آنها را دیده ام که یا در تلویزیون نشان داده شده اند و یا رفته ام سینما. در بین آنها عروسی خوبان و آژانس شیشه ای را همیشه به خاطر می آورم که به نظرم از کارهای قابل توجه مخملباف و حاتمی کیا هستند. یکی از چیزهایی که هیچوقت مرا راضی نکرد جدای از موضوع تکراری و سعی در سوپر من نشان دادن سربازان ایرانی*که یک تنه یک لشکر را حریف بودند، صحنه های جنگی این فیلم ها بود که هیچوقت جذاب نبودند و به نظر من خیلی مصنوعی ساخته شده بودند. یادمه چند سال پیش که فیلم نجات سرباز رایان را دیدم یک حس عجیبی بهم داد و تقریبا خودم را میان میدان نبرد حس کردم و با خودم فکر کردم شاید واقعا نیاز به کلی تجهیزات است تا بتوان چنین صحنه هایی خلق کرد. دیشب نظرم در این باره بکلی عوض شد. به مدت سه روز فیلم دوئل به کارگردانی احمد رضا درویش را در تورنتو به نمایش گذاشته اند که من و ساناز دیشب که شب اول نمایش آن هم بود رفتیم و آنرا دیدیم. اگر راستش را بخواهید اولش دلم نمی خواست که برم و ترجیح می دادم که فیلم دیدار خانواده فوکرز** را ببینم که متاسفانه نشد اما بعد از پایان فیلم با خودم گفتم که ارزش یک ساعت و نیم وقتی که صرف کردیم را داشت. من سواد سینمایی ندارم بنابراین نمی توانم آن را نقد کنم اما چند نکته ای که به نظرم آمد را مطرح می کنم و خوشحال می شوم که نظر شما را هم اگر این فیلم را دیده اید درباره آن بدانم
از بارزترین نکات این فیلم همانطور که قبلا هم به آن اشاره کردم طبیعی بودن صحنه های جنگی آن است که ابدا با معیارهای سینمای ایران جور نیست و به شما این حس را می دهد که شما هم دقیقا وسط میدان جنگ هستید
نکته دیگر این است که از شعارهای معمول این تیپ فیلم ها در این فیلم خبری نیست و به نظرم سعی شده که تا حد امکان شخصیت پردازی آن به آدمهای معمول در زندگی روزمره نزدیک باشد و به نظر من در این زمینه موفق هم بوده است
از دیگر شاخص های آن این است که فیلم کشش بسیاری دارد و شما تا آخرین لحظه نمی توانید حدس بزنید که موضوع گاوصندوق چیست و چرا آنها دنبال آن هستند
این فیلم تاثیر روسای قبائل را بر مردمشان به خوبی نشان می دهد و به زیبایی می نمایاند که آنها حتی قدرت آن را دارند که کل قبیله را علیه عضوی از قبیله که بر خلاف خواسته شان عمل می کند بشورانند و تا به حدی پیش بروند که کمر به قتل او ببندند
در آخر باید اشاره کنم که بعد از مدت ها از دیدن یک فیلم ایرانی با تم جنگی لذت بردم و توصیه می کنم اگر این فیلم را ندیده اید حتما یک فرصتی برایش بگذارید ارزشش را دارد


راستی اگر بر این باوریم که این موضوع حقیقت دارد پس چرا جنگ بعد از هشت سال بی هیچ نتیجه ای به پایان رسید*
** Meet The Fockers

سعید