کمی هم از سیاست در کانادا

آنچه که در چند ماه اخیر، سیاستمداران کانادایی و مردم را مشغول به خود کرده کاملا نشانگر آن است که سیاسی کارهای کانادایی بیش از آنکه شیفته خدمت باشند، تشنه قدرتند که بالطبع برای آنها تجارت و پول می آورد. جالب است که آنها سعی در پنهان کردن این داستان هم نمی کنند چرا که هیچ احمقی حتی از نوع آمریکای شمالی آن باور نمی کند که این آقایان و خانمها فقط برای رضای پدر و پسر و روح القدس به سیاست روی آورده اند. و اما داستان چیست؟ قضیه از این قرار است که حدود ده سال پیش حزب لیبرال که حزب وقت حاکم بر کانادا بود، برای حفظ اتحاد کشور در برابر اهالی ایالت کبک که فرانسه زبان هستند و خواهان جدایی از سیستم فدرالی کانادا بودند طرحی داد. طبق این طرح قرار شد که دولت بودجه ای را به تبلیغ برای نگه داشتن این ایالت در سیستم تخصیص دهد و این کار انجام شد و رفراندوم هم به خیر و خوشی با رای اهالی کبک مبنی بر باقی ماندن در سیستم فدرالی کانادا پایان یافت. اما داستان در همینجا پایان نگرفت. وقتی بعد از یک دهه، پاول مارتین از اعضای رده بالای حزب لیبرال با زرنگی تمام رهبر وقت را از کار برکنار کرد و خود جای او را گرفت تصمیم گرفت که برای تثبیت موقعیت خود و نشان دادن صداقتش در صحنه سیاسی به موضوع بودجه تبلیغاتی و مواردی که آن بودجه را خرج کرده اند بپردازد چرا که عده ای معتقد بودند که اختلاص هایی در این زمینه انجام گرفته است. نتیجه این شد که یک قاضی به نام گومری تحقیقاتش را شروع کرد و در کوتاه زمانی داستان بیش از آنچه که مارتین می خواست پیش رفت و رسوایی های مالی بسیاری در ارتباط با این داستان رو شد. اینجا بود که حزب لیبرال سعی کرد صلاحیت قاضی گومری را زیر سوال ببرد اما چون در سیستم حکومتی کانادا چیزی به اسم مجمع تشخیص مصلحت و شورای نگهبان و ... وجود ندارد بنابراین موفق نشدند و رشته کار از دستشان در رفت و شد آنچه نباید می شد. حالا حزب حاکم که همان حزب لیبرال است تحت فشار شدید حزب محافظه کار جهت استعفا قرار دارد. محبوبیت لیبرالها به شدت افت کرده و باعث شده که مارتین طی یک سخنرانی از کانادایی ها خواهش کرد که به او چند ماهی فرصت دهند تا قاضی نظر نهایی خود را بدهد. او هنوز هم امیدوار است که آبروی رفته را بازخرید کند. از طرفی حزب محافظه کار که موقعیتی بسیار عالی به دست آورده تمام تلاش خود را می کند تا دولت را مجبور به استعفا کند. اما نباید فراموش کنیم که کانادایی ها فقط از سر لج و لجبازی به کسی پشت نمی کنند و رای به گروه مخالف نمی دهند. بنابراین بعید نیست حتی اگر رای گیری هم انجام شود لیبرالها باز هم برنده شوند. تنها نکته مثبتی که در این سیستم وجود دارد این است که تقریبا هیچکس در این سیستم مصون نیست و دیر یا زود می تواند گرفتار سیستم قضایی شود. و من ایمان دارم که سیستم قضایی کانادا بر اساس آنچه که دیده ام و شنیده ام از عادلانه ترین سیستم ها در نوع خودش است

سعید