چاک تئوش در سال 1970 زمانی که هجده سال بیشتر نداشت برای شرکت در جنگ ویتنام به آنجا رفت. اواخیرا بعد از سی و پنج سال به ویتنام بازگشته است اما با دیدگاه و منظوری کاملا متفاوت از گذشته. او این روزها دست در دست کسانی که قبلا در کمین نشسته بودند که او را بکشند و او تلاش می کرد آنها را بکشد در حال ساختن کتابخانه است. یکی از این کتابخانه ها مخصوص کودکان نابیناست. در زیر نظر او را درباره حس و حالش در بازگشت به ویتنام می خوانید
هربار که به ویتنام بر می گردم عمق غم حاصل از تاریکی سایه افکنده بر گذشته را احساس می کنم اما با نگاه به کودکان، شادی و امید به آینده رادر آنها می یابم. شاید به همین دلیل است که من به کودکان ویتنامی در زندگی ام تا این حد احساس نیاز می کنم. آنها با نورِ درخشانِ نویدِ فردایی بهتر برای همه ما پرتو افشانی می کنند
منبع: نشنال جئوگرافیک – اکتبر 2005
سعید
هربار که به ویتنام بر می گردم عمق غم حاصل از تاریکی سایه افکنده بر گذشته را احساس می کنم اما با نگاه به کودکان، شادی و امید به آینده رادر آنها می یابم. شاید به همین دلیل است که من به کودکان ویتنامی در زندگی ام تا این حد احساس نیاز می کنم. آنها با نورِ درخشانِ نویدِ فردایی بهتر برای همه ما پرتو افشانی می کنند
منبع: نشنال جئوگرافیک – اکتبر 2005
سعید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر