سالها پیش کتابی می خواندم با نام جامعه شناسی نخبه کشی که دست بر قضا فروش خوبی هم کرد و همزمان با دادگاه غلامحسین کرباسچی چندین و چند بار تجدید چاپ شد امااینکه چرا یاد این کتاب افتادم مساله بر می گردد به برخوردی که مطبوعات ما و چه بسا قاطبه اجتماع- البته در ارتباط با نظر مردم من با توجه به دور بودن از ایران شاید اشتباه می کنم در این صورت دوستان تصحیح بفرمایند- با برانکو ایوانکویچ داشته است مردی که بی شک میتوان او را در زمره تاثیر گذار ترین مربیان تاریخ ایران دانست و جالب اینکه حالا که تیم به حام حهانی رفته آقایان یادشان افتاده که چرا تیم ملی قشنگ بازی نمی کند؟حال سوال من این است که اساسا تیمی مثل ایران که تمام بضاعتش محدود به پنج بازیکن نیمکت نشین در بوندس لیگا محدود می شود چرا باید تهاجمی بازی کند ؟ زیرا معمولا نتیجه این سبک بازی بهتر از نتیجه عربستان در جام قبلی نمی شودظاهرا مفسرین ورزشی ما هنوز از فاصله فوتبال ما با کشورهایی چون آرژانتین و هلند آگاه نیستند و شاید هم این فاصله زاده تخیل من باشد هرچه هست ما تیم پانزدهم دنیا هستیم
نکته دیگری که من در این چند ماه دیده ام بزرگ کردن مصطفی دنیزلی است من نمی دانم که مطبوعات ما چقدر از فوتبال ترکیه می دانند اما من به واسطه چند دوست ترکی که دارم اینقدر می دانم که دنیزلی در ترکیه همواره در سایه مربیانی مانند فاتح تریم و ارسون ینال بوده و اگر خیلی کارش خوب بود قطعا سر از باشگاه پاس در نمی آورد القصه این مساله را مطرح کردم تا اگر دوستان علاقمند باشند کمی درباره اش بحث کنیم هر چند که می دانم با توجه به اینکه فوتبال و سیاست تنها موضوعات مورد بحث در ایران هستند این مقوله شاید کمی برای دوستان آنور آبی کسالت آور باشد رامتین
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر