متحدان استراتژیک

یادش به خیر مدرسه که بودیم در دوره جنگ با آقای تفرشی معلم تاریخمون راجع به متحدان استراتژیک ایران حرف می زدیم و دکتر با زبانی ساده برای من توضیح داد که به جز سوریه ما هیچ دوستی در جهان نداریم و از دوستی با سوریها هم چیزی عایدمان نمی شود بزرگتر که شدم حرفهای آن زمان برایم عینیت بیشتری یافت و به وضوح دیدم که فرانسه به عنوان متحد استراتژیک صدام حسین از هیچ اقدامی در جهت حفظ او بر اریکه قدرت کوتاهی نکرد اما اینکه چرا من بی مقدمه رفتم سراغ این خاطره بیشتر به این مطلب روزنامه شرق بر می گردد که در آن سوریه وامانده تر از ایران را متحد استراتژیک خوانده و ونزوئلا را دیگر متحد مان نام برده نکته من انجا ست که سوریه با انزوایی که در جهان دارد دنبال اسبی می گردد که به آن نعل ببندد و متاسفانه سالیان سال است که ما نقش آن اسب را بازی می کنیم بدون اینکه کوچکترین حمایتی در قبال جزایر ایرانی در اتحادیه عرب کسب کرده باشیم داستان چاوز و کاسترو هم بر تمامی جهانیان منهای سیاست مداران ایرانی روشن است که این دو رفیق با حمایت از تمامی کشورهایی که به نوعی با آمریکا در ستیزند تلاش می کنند تا به وزنه ای در میان توده های فقیر آمریکای لاتین تبدیل شوند و از طرف دیگر هنگام مذاکره با آمریکاییها چیزی برای معامله اندوخته باشند و این کالا می تواند ایران سوریه فلسطین و یا هر کشور دیگری باشد اما نکته غم انگیز اینجاست که دولت مردان ما در ده سال گذشته تلاش بسیاری کرده اند که با زدن چوب حراج بر ثروتهای ملی برای خودشان دوستان بدرد بخوری دست و پا کنند اولی آنها هند بود که اهرم پاکستان عامل مناسبی برای نزدیک شدن به هندیها به شمار می رفت اما بر حسب اتفاق هندیها متحد استراتژیکتری به نام آمریکا داشتند فلذا تنها چیزی که در این میان به هدر رفت مقادیر نا متنابهی گاز طبیعی و نفت بود که به ثمن بخس به هندیها پیشکش کردیم دومین گزینه پیش رو چینیها بودند که ما تصمیم گرفتیم با اهرم نفت و خرید بنجلهایشان با هم دوست شویم غافل از اینکه تراز تجاری ما با چین هفت بیلیون دلار است در حالی که تراز تجاری چین با آمریکا چهارصد بیلیون دلار است در نتیجه این دوست عزیزمون هم توزرد درآمد آخرین متحد ما روسیه بود که این آخری نیازی به توضیح ندارد فقط کافی است ببینیم که این متحد قابل اعتماد چه نانی در کاسه دیگر دوستانش نظیر اوکراین و گرجستان و ارمنستان گذاشته و به عینه در میابیم بهترین سیاست در قبال روسها دوری و کمی تا قسمتی دوستی است اما بهترین بخش این داستان بخش پایانی آن است که مشخص می شود علی رغم تمام پول بی زبونی که ما برای این سه متحد قدرتمندمان خرج کردیم آنها حاظر به دادن رای ممتنع هم نشدند و با رای مثبتشان پرونده ایران را با سلام و صلوات به شورای امنیت سازمان ملل فرستادند انشالله که ختم به خیر بشود