چهار شنبه 31 خردادورزشگاه جدید و مدرن لایپزیک درست در دل ورزشگاه صد هزار نفری قبلی بنا شده ایرانی ها باز هم با تمام وجود خودشان را به شرق آلمان رسانده اند بعضی ها دنبال بلیط هستند و راحت هم پیدا می کنند توی ورزشگاه که غوغایی است ایرانی ها که باز هم اکثریت هستند استادیوم را روی سرشان گذاشته اند آنگولایی ها شانس صعود دارند اما ایران نه... این را می شود از گرم کردن ها هم حدس زد فقط سهراب و آندو هستند میدوند انگیزه زیادی وجود ندارد اما پای آبرو هم در میان است نیمه اول و دوم پایاپای پیش می رود و گل آنگولایی ها را سهراب با سر جواب می دهد بین دو نیمه بود که دادکان به سهراب گفت : جوری بازی می کنی که انگار تو تیم حریفی ... سهراب هم اینجوری جبران کرد او می گوید : اگر تند باهام حرف می زد می گفتم ببخشید و می رفتم روی نیمکت
دویست و هفتاد دقیقه بازی در جام جهانی تمام می شود و ایران آرزوهایش را می سپارد به چهار سال بعد
--------------------------------------------------------
این چند تا مطلب خلاصه ای بود ازیادداشت های آرش راهبر در مجله نسیم امیدوارم که براتون جالب بوده باشه
وحید 28/5/85
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر