جشنواره فیلم تورنتو

دیروز یک خانم امریکایی که پارسال هم موقع فستیوال فیلم آمده بود کانادا و از ما هم کلی خرید کرده بود دوباره سر و کله اش پیدا شد برای خرید جوراب واریس. ایشان شش ماه از سال را جایی جنوب اسپانیا و شش ماه دیگر را در جزایر کارائیب زندگی می کند. از آنجایی که یک ساعتی توی مغازه بود تا خرید هزار و پانصد دلاری اش را انجام بدهد و ما هم خیلی سرمان شلوغ نبود تونستم یک کمی درباره جشنواره باهاش گپ بزنم. درباره فیلم "آفساید" مطلب خوانده بود و خوشش آمده بود و می خواست که بره آن را ببینه. از فیلم نیکی کریمی به اسم "چند روز بعد" چیزی نشنیده بود. سریعا خلاصه فیلم را براش دانلود و پرینت کردم یک نگاهی انداخت و گفت جالبه اما وقت ندارم که ببینمش – فکر کنم خوشش نیامد – می گفت که تعجب می کنه چرا امسال از ایران اینقدر کم فیلم به جشنواره آمده!! گفتم من هم نمی دانم چرا که چند سالی هست که از اخبار فیلم و سینمای ایران دورم البته اگر اخوی بود حتما تا ته داستان را برات توضیح می داد اما من اینکاره نیستم من فقط فیلم سازها را دوست دارم!! به نکته جالبی اشاره کرد که فکر کنم برای شما هم جالب باشد که بدانید. گفت که حدود هفتاد و پنج درصد بلیط هایی که آمریکایی ها سفارش داده بودند در گمرک گیر کرده و به دست متقاضیان آنها نرسیده است. گفت که این داستان اولین بار است که اتفاق می افتد و همه معتقدند که دلیل آن این است که امسال سه فیلم ضد آمریکایی در فستیوال هست!! خصوصا فیلم مرگ یک رئیس جمهور. بهش گفتم این همان دولتی نیست که رفته آنطرف دنیا تا در عراق و افغانستان به مردم دمکراسی هدیه بده؟ آزادی بیان را جا بیندازه؟ مشکل مردم خاورمیانه با دمکراسی به سبک آمریکایی همین جاست!! هیچی نگفت و فقط سرش را به علامت تایید تکان داد. برگشتیم سر موضوع فیلم ها و یک بیست دقیقه ای درباره فیلم های مورد علاقه اش توضیح داد و راهنمایی کرد کجا برم که بلیط بگیرم. البته با توجه به اینکه باید سه چهارساعت توی صف بایستم فکر کنم که فیلمی از جشنواره امسال نبینم. شاید سال دیگه زودتر اقدام کنم و بلیطم را آنلاین بگیرم

سعید