اتاوا - پرده آخر

ساعت یک ربع به دو است
شماره شصت و سه را صدا می کنند
میرم جلوی باجه و دوباره سلام می کنم
حاج آقا می پرسه کسری کپی ها رو گرفتی؟
تمام کپی ها و اصل مدارک را میدم بهش
نگاهی می کنه و می گه که مدارک من کامل است
نگاهی به مدارک ساناز می کنه و میگه از کارت سیتیزنی ساناز دو تا می خواد
می گم پنج تا کپی دارم
می خنده و میگه اما باید زیرش بنویسه که
اینجانب ساناز ترمه مایلم که همچنان در ملیت ایرانی خود باقی بمانم و امضا کنه
می گم یکی از کپی ها دقیقا همین طوریه
میگه اما دو تا می خوام
جلوی چشمهام سیاه میشه. یاد آقایی می افتم که فقط یک امضای خانمش کسر بود و فرستادش بره امضا بگیره. ساعت حدود دو است. متوجه میشم که دوبار صدام کرده و توجه نکرده ام. شوک شده ام. با صدای آرامی که شنیده نشه میگه پسرم! اینجا بنویس و جاش امضا کن من نگاه نمی کنم! می پرسه امضاشو بلدی؟ میگم بله و نمی دونم چطوری ازش تشکر کنم.جمله کذایی را می نویسم و امضا می کنم و یکی دو تا امضا دیگه هم می کنم که اجازه خروج از ایران به ساناز بدم
ازش تشکر می کنم و از در میزنم بیرون
احساس می کنم که بار بزرگی را از دوشم برداشته اند
میریم غذایی می خوریم و یک ساعتی توی شهرچرخی می زنیم و راه می افتیم سمت تورنتو
با خودم حساب می کنم که علاوه بر از دست دادن یک روز کاری هزینه های دیگری را هم دادم فقط به دلیل چاه نمایی دوستان
ماشین من مصرفش خیلی خیلی پایینه اما هفتاد دلار بنزین زدم
سی دلار پول پارکینگ دادم – پارکینگ در داون تاون خیلی خیلی گرونه
بیست و پنج دلار ساندویچ خوردیم
چهار ساعت حرص خوردیم
تنها مزیت این سفر این بود که چهار ساعت فیلم کمدی بصورت پخش زنده دیدیم
آخرش هم متوجه شدیم که سفارت و کارمندانش و ... ایرادی که ندارند هیچ خیلی هم کمک می کنند و راهنمایی های خوبی هم می کنند. این ایرونی های محترم هستند که همینکه وارد سفارت می شوند زرنگ بازیشون عود میکنه و فراموش می کنند که در کانادا هر کار اداری که دارند شماره می گیرند و تا نوبتشون نشده از جاشون تکون نمی خورند و هر چی هم که مسئول پشت باجه بگه میگن: یس یس تنک یو وری ماچ هو ا نایس دی و میرن خونشون و میگن خوب قانونه دیگه

سعید