روز شنبه که نیلگون را برده بودم مدرسه سعدی یا همون مدرسه ایرانی در پاریس چشمم روی
دیوار کنار دفتر مدیر به این شعر خورد که نمیدونم سروده کیست یا من دراوردی ست شاید نمیدونم
به هر حال بد ندیدم شما هم بخونید
این خاک فریباست ولی خاک وطن نیست
این خاک قشنگ است ولی خانه من نیست
در مشهد و یزد و قم و کاشان و لرستان
لطفی ست که در برلن و دهلی و پکن نیست
در بابل و گرگان و خراسان و بروجرد
نقشی ست که در قاهره وشام و یمن نیست
در این بحر خزر و ساحل گیلان
موجی ست که در ساحل دریای عدن نیست
در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری ست که در نافه آهوی ختن نیست
من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در آن هم سخنی نیست
پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران!!!!!!!!!!
لندن به دل انگیزی شیراز کهن نیست
هر جا که روم روی به هر جا که آرم
فکرم به جز از فکر وطن ذکر وطن نیست
خودتان قضاوت کنید
ناهید
