می گویند: "روزی روزگاری پادشاهي جايزه بزرگي براي هنرمندي گذاشت که بتواند به بهترين شکل، «آرامش» را تصوير کند. نقاشان بسياري آثار خود را به قصر فرستادند. آن تابلو ها، تصاويري بودند از جنگل به هنگام غروب، رودهاي آرام، کودکاني که در خاک مي دويدند، رنگين کمان در آسمان، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.
پادشاه تمام تابلو ها را بررسي کرد، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد ... اولي، تصوير درياچه آرامي بود که کوه هاي عظيم و آسمان آبي را در خود منعکس کرده بود و در جاي جايش مي شد ابرهاي کوچک و سفيد را ديد و اگر دقيق نگاه می شد در گوشه ی چپ درياچه، خانه کوچکي قرار داشت، پنجره اش باز بود و دود از دودکش آن بر مي خواست که نشان مي داد شام گرم و جای نرمی در آن مهیا است.
تصوير دوم هم کوه ها را نمايش مي داد. اما کوه ها ناهموار بود، قله ها تيز و دندانه اي بود. آسمان بالاي کوه ها بطور بي رحمانه اي تاريک بود، و ابرها آبستن آذرخش، تگرگ و باران سيل آسا بود. اين تابلو هيچ هماهنگي و تناسبی با تابلو هاي ديگري که براي مسابقه فرستاده بودند، نداشت. اما وقتي با دقت به تابلو نگاه مي شد، در بريدگي صخره اي شوم و در ميان غرش وحشيانه طوفان، جوجه گنجشکي، آرام نشسته بود!
... پادشاه درباريان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده ی جايزه ی بهترين تصوير آرامش، تابلو دوم است! ... و چنین عنوان می کند که: «آرامش» آن چيزي نيست که در مکاني بي سر و صدا، بي مشکل و بي کار سخت يافت مي شود، آرامش واقعي چيزي است كه در شرايط سخت، در قلب ما حفظ شود. "
از این حکایت و نتیجه گیری پایانی آن که بگذریم؛ در این مدت که توفیق خدمت به جامعه کوه نوردی را دارم، به شخصه با کوه نوردان زیادی از نزدیک به عنوان دوست یا همکار ارتباط داشته ام و آنچه در اغلب این دوستان بزرگوار (به استثنای عده ی معدودی!!)، در مقاطع مختلفِ زندگی و کارشان، برایم شاخص، جالب و تأمل برانگیز بوده است، «آرامش» آنهاست! ... آرامشی که شـــاید مرهون همجــواری با همان کوه های ناهموار و قله های تیز و آسمان تیره و ابرهای آذرخشی و تگرگ و بوران و سرمای سخت باشد ... تو گویی ناملایمات کوه ها، آنها را ساخته و پرداخته و به مرور، پرورنده ی روح و روانشان در حفظ «آرامش» و حتی خویشتن داری آنان نیز شده است! ... ناملایماتی که به نوعی شهرها هم دارند، اما آنچه شهرهای شیشه ای و آهنی ندارند؛ اکسیر روحانی کوهستان است!
پادشاه تمام تابلو ها را بررسي کرد، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد ... اولي، تصوير درياچه آرامي بود که کوه هاي عظيم و آسمان آبي را در خود منعکس کرده بود و در جاي جايش مي شد ابرهاي کوچک و سفيد را ديد و اگر دقيق نگاه می شد در گوشه ی چپ درياچه، خانه کوچکي قرار داشت، پنجره اش باز بود و دود از دودکش آن بر مي خواست که نشان مي داد شام گرم و جای نرمی در آن مهیا است.
تصوير دوم هم کوه ها را نمايش مي داد. اما کوه ها ناهموار بود، قله ها تيز و دندانه اي بود. آسمان بالاي کوه ها بطور بي رحمانه اي تاريک بود، و ابرها آبستن آذرخش، تگرگ و باران سيل آسا بود. اين تابلو هيچ هماهنگي و تناسبی با تابلو هاي ديگري که براي مسابقه فرستاده بودند، نداشت. اما وقتي با دقت به تابلو نگاه مي شد، در بريدگي صخره اي شوم و در ميان غرش وحشيانه طوفان، جوجه گنجشکي، آرام نشسته بود!
... پادشاه درباريان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده ی جايزه ی بهترين تصوير آرامش، تابلو دوم است! ... و چنین عنوان می کند که: «آرامش» آن چيزي نيست که در مکاني بي سر و صدا، بي مشکل و بي کار سخت يافت مي شود، آرامش واقعي چيزي است كه در شرايط سخت، در قلب ما حفظ شود. "
از این حکایت و نتیجه گیری پایانی آن که بگذریم؛ در این مدت که توفیق خدمت به جامعه کوه نوردی را دارم، به شخصه با کوه نوردان زیادی از نزدیک به عنوان دوست یا همکار ارتباط داشته ام و آنچه در اغلب این دوستان بزرگوار (به استثنای عده ی معدودی!!)، در مقاطع مختلفِ زندگی و کارشان، برایم شاخص، جالب و تأمل برانگیز بوده است، «آرامش» آنهاست! ... آرامشی که شـــاید مرهون همجــواری با همان کوه های ناهموار و قله های تیز و آسمان تیره و ابرهای آذرخشی و تگرگ و بوران و سرمای سخت باشد ... تو گویی ناملایمات کوه ها، آنها را ساخته و پرداخته و به مرور، پرورنده ی روح و روانشان در حفظ «آرامش» و حتی خویشتن داری آنان نیز شده است! ... ناملایماتی که به نوعی شهرها هم دارند، اما آنچه شهرهای شیشه ای و آهنی ندارند؛ اکسیر روحانی کوهستان است!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر