10 دقیقه به شروع شدن نمایش رسیدم دمه گیشه فکر نمی کردم بلیط گیرم بیاد با نا امیدی از گیشه پرسیدم: بلیط دارین ؟ گفتش چند نفرین ؟ گفتم یه نفر بلیط رو که دیدم جا خوردم ریف 8 صندلی 22 یه جورایی تو تالار اصلی تاتر شهر یعنی فرست کلاس وقتی رفتم سره جام بشینم ذوق زده شده بودم آتیلا پسیانی کارگردان نمایش صحنه رو به شکل یک مد لباس طراحی کرد ه بود 15 دقیقه اول اجرا، با تماشاگرها به دیدن شو مانکنهای عجیب و غریب نمایش (بازیگران) با لباس و گریمهایی متفاوت مواجه شدیم.
جای من دقیقا جایی بود که سن تموم می شد پشت طراح صدا و نور من فکر کنم اگه رفیق فابریک 20 ساله خوده آتیلا هم بودم همچین بلیطی رو نمی تونست برام جور کنه حتما بلیط رو برای یه بنده خدایی کنار گذاشته بودن که نتونسته بود بیاد خوشبختانه نصیب من شد
من تا حالا کاری از آتیلا پسیانی ندیده بودم رضا صفایی خیلی از کاراش تعریف می کرد می گفت جزء معدود کارگردان های تاتر ایرانه که خارج از کشور خیلی تحویلش می گیرن یکی از دلایلش می تونه این باشه که نوآوری تو کاراش زیاده
زمان نمایش حدود 150 دقیقه بود من که احساس خستگی نکردم یکی از نکات جالب نمایش حضور بازیگرها در میان تماشاچی ها در بین اجرا بود رضا کیانیان در ابتدای نمایش در صندلی جلوی من نشسته بود و با شروع نقشش وارد سن شد و 2بار در طول کار اومد دوباره اونجا نشست در مجموع کاره قشنگی بود حتما کاره بعدی آقای پسیانی رو هم می بینم



۳ نظر:
فکر میکردم بعد از فیلم تهرون اش که اینجا روی اکران بود مشکل براش ایجاد بشه البته من ندیدم توی تلویزیون تبلیغ اش را دیدم به هر حال جالبه کلا تیاتر را باید از جلو دید تا حال کرد خوش باشی
ناهید
یک گیر سه پیج به رضا کیانیان می دادیکه از سری بعد بین تماشاچیها نشینه رامتین
راستش رامتین به فکرم رسید یه گیری بهش بدم شاید تو جلد دوم کتاب این مردم نازنین بنویسش ; بعد از چاپ کتاب با افتخار بگم این شوت بازی رو من سره کیانیان آوردم!! می دونی که من ذهنم اونقدر خلاق نیست چیزی به فکرم نرسید
ارسال یک نظر