شعر

به آرامی ...

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی..اگر سفر نكنی،اگر كتابی نخوانی،اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،اگر از خودت قدردانی نكنی.. اگر خودباوری را در خودت بكشی،اگر نگذاری دیگران به تو كمك كنند.



به آرامی آغاز به مردن می‌كنی..اگر برده‏ عادات خود شوی،اگر همیشه از یك راه تكراری بروی،اگر روزمرّگی را تغییر ندهی،اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.


تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی..اگر از شور و حرارت،از احساسات سركش،و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند،دوری كنی......اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،اگر ورای رویاها نروی،اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگیت،ورای مصلحت‌اندیشی بروی.
امروز زندگی را آغاز كن!..امروز مخاطره كن!..امروز كاری كن!..


نگذار كه به آرامی بمیری!..شادی را فراموش نكن!
شعری از پابلو نرودا - ترجمه :  احمد شاملو
منبع : وبلاگ  سفر در طبیعت ایران