نمی دونم چرا با رسیدن نیمه شعبان یاد علی می افتم و آن آشهای معروف هنوزم نوار ابا صالح ابا صالح بابای علی با اون ریتم اعصاب خورد کنش تو گوشم زنگ می زنه هنوزم یادم میاد خانومی که دم در به زهرا گفته بود این خونه شیش هفت سالی است نذر می کنن تا دخترشون کنکور قبول بشه همینطور به خاطر دارم در روز آش پزون بازی ایران و امارات را تو خونه علی اینا دیدیم و سه تا گل زدیم-بابا حافظه- و تعداد بیشماری آدمهای دوست داشتنی ازاون خونه و اون مراسم در یاد من باقی موندند جدا نمی دونم چرا خانواده سجادی دیگر در وبلاگ ما نیستند اما متن بالا را نوشتم از سر دلتنگی برای دوستانی که در ایران جا گذاشته ام تا یاد آوری کنم چقدر نسبت به تک تک این عزیزان ارادت دارم آقای علی پرشین عزیز نذرتون قبول ما را هم دعا کنید رامتین
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر