بازی بچه ها

سلام

تقریبا 3 روز پیش بود که رفتم خونه دیدم سپهر میگه باز ماداشتیم تو پارکینگ بازی می کردیم که خانومه که همسایه عمو وحید اینهاست اومد و دعوامون کرد و گفن از آقای سجادی شکایت میکنه بهش گفتم تو چی گفتی ؟ گفت هیچی اومدم به مامی سارا گفتم . گفتم بهش آفرین . پیش خودم فکر کردم خوب بچه چیکار کنه اگه تو واحدمون بدو بدو بکنه همسایه پائینی شاکی میشه اگه برن تو حیاط میگن گلها و باغچه ها رو خراب میکنید اگه همش با کامپیوتر بازی کنه میگن براش مشکلزا خواهد شد . خلاصه اون روز گذشت پریشب که رسیدم خونه دیدم مدیر ساختمون یه نامه زده به تابلو و در اولین بند اون آمده که هیچ بچه ای حق ندارد تو پارکینگ بازی کند البته در بند های بعدی برای اینکه تابلو نشود موارد دیگری را هم آورده بود مثلا درب واحدها را نباید محکم ببندید یا مثلا صدای ضبط نباید بلند باشد و ...
فکر کردم که باید یه جوابی به این مرد بدهم و این متن را نوشتم و امروز صبح در کنار متن مدیر ساختمان در تابلو چسبندم الان نمی دونم ساکنان ساختمون چقدر این متن درشون اثر کرده . می خواستم این زحمت را به شما ها بدم و شما ها نظرتون را نسبت به این نامه بدین ممنون

سلام بر همسايگان خوبم

اميد آنکه روزي شاد و پرنشاطی را تجربه کرده باشيم ، شما دوست من نمي دانم چند سالتان است اما مطمئن هستم اگر از شما هم همانند من از خاطرات خوش و شيرين عمرمان سوال کنند به يقين در ذهن خود به دوران کودکي خود سفر مي کنيم ، آن زمانيکه راحت و آزاد بوديم و با هرچه داشتيم بازي ميکرديم ، بالا و پائين مي پريديم يادش بخير تو حياطهاي خونمون کنار حوض با اون ماهي هاي قرمزش با يک مشت بچه شيطون و هم قد خودمون گرگم به هوا ، بالا بلندي ، عموزنجيرباف و و و خيلي بازيهاي ديگه انجام مي داديم . بعدش خسته و کوفته مسابقه مي داديم تا درب يخچال خونمون تا ببينيم کي زودتر دستش به بستني مي رسه و خوردن اون بستني ، اوج لذت تمام دوران کودکيمون بود .
اما
وقتي بزرگ ميشيم يادمون ميره يه روزي بچه بوديم عاشق دويدن و شيطنت عاشق پريدن از پله پنجم عاشق سر خوردن از نرده کنار راه پله عاشق خوردن يه بستني يخي عاشق گذاشتن يه هويج براي دماغ آدم برفي عاشق . . . عاشق بچگي کردن . اگه اون ، اون موقع قهرامون 5 دقيقه طول ميکشيد حالا دوستيامون 5 دقيقه درازاشه . اگه اون موقع کارمون از صبح تا شب خنديدن بود حالا ديگه خنده هامون تو غبار گرفتاري ها گم شده . اما بازم بايد سعيمون را بکنيم تا براي بچه هامون همون محيط شاد و جذاب و درست کنيم تا اگه ما نميخنديم اونها بخندند ، تا اگه ما خسته از زمانه ميشويم اونها با نشاط بار بيايند تا اگه ما روزي صدبار قهر ميکنيم اونها از دوستي ها بگن .
حالا چرا ما بايد اون يک ذره شادي را هم از بچه هامون توي اين زندگي آپارتماني دريغ کنيم چرا بايد تنها روزنه نور را هم ببنديم چرا بايد قطره آب را از گل سرخ دريغ کنيم . واقعاً چرا ؟
مگر اينجا آسايشگاه سالمندان است مگر اينجا پادگان نظامي است مگر اينجا زندان آلکاتراز است مگر اينجا حکومت ديکتاتوريست که يک شبه تمام آزادي بچه ها را از آنها ميگيريد . شما آري شما که ميگوئيد حق بازي ندارند ميشود محض رضاي خدا بفرمائيد يک کودک خردسال کجا بايد بازي کند ؟ حتماً ميگوئيد در داخل واحد خودتان قبول اما آيا شما جوابگوي همسايه پائيني ما هستيد آيا قول مي دهيد او را قانع کنيد چون اگر اعتراض کند حتماً نشاني واحد شما را مي دهم . شايد هم حياط را پيشنهاد ميدهيد که من با آن خيلي موافقم ولي باز اگر بر اثر توپ بازي يا دويدن شاخه اي شکست يا گلي پرپرشد باز هم مسئوليتش با شماست .
در آخر مي گويم بهتر اينست که ساعتي را براي بازي تعيين کنيم تا هم بچه ها بازي کرده باشن و هم اينکه از صبح تا شب مخل زندگي همسايگان نشوند .

با تشکر
پسرکي از بالاي سرسره

علی