!بچه هاتان را ببرید پارک

علی جان! نامه ات می توانست طور دیگری نوشته شود! موافقم
علی جان می شد امضا هم بکنی! موافقم
علی جان می شد کوتاه تر هم بنویسی! موافقم
علی جان می شد از کلیشه های رایج نامه نویسی هم استفاده بکنی ! موافقم
علی جان اما ارزش این نامه به این است که یک جورایی درد و دل است نه جوابیه و اطلاعیه!
علی جان توی این نامه خودت هستی نه کلیشه ای مثل "از حال ما اگر خواسته باشید ملالی نیست جز دوری شما"
منم موافقم که می شد بری پیش آقای مدیر ساختمان و بگی به هر حال بچه های ما هم آدمند و جزئی از این جامعه پیچیده بی گذشت و فراموشکار امروزی. این یعنی آداب و رسوم گفتگو و حل مناقشات به رسم قرن بیستم. چرا سعی می کنی آدمای دور و برت را ببری به زمانهای دور؟ آنجا که مردمان به سبب شادمانی بی سبب خوش بودند! علی جان خواب ها را آشفته نکن! بگذار کلیشه ها حکم برانند! مگر چه می شود؟ کودکی هامان را فراموش کرده ایم که امروزه روز مثل سگ و گربه (البته دور از جون سگ و گربه) آدما همه اش درحال بهم پریدن هستند. آپارتمان نشینی آداب و رسوم دارد می دانم! اما مشکل اینجا نیست که سر و صدا هست و ... به نظرم بچه های امروزی با کودکان دیروزی فرقی ندارند جز اینکه آدمهای دور و برشان همه از هم دورند اگر چه فاصله شان چیزی نیست جز دیوار نازکی از آجر یا سیمان. علی جان مشکل از آنجایی شروع شد که واژه "گذشت" از لغتنامه هامان کوچ کرد. همه مان شدیم "خودم"! واژه "همسایه" معنی اش شد یکی اونور دیوار که مهم نیست که آزرده است یا نه! علی جان سرت را درد نیاورم! من هنوز هم معتقدم که زیبا نوشتی ولی شاید بهتر بود که نمی نوشتی چرا که با نوشته ات از قالب روزمرگی زده ای بیرون! و این روزها خیلی سخت می شود آدمیانی اهل دل پیدا کرد که طالب باشند چیزی بشنوند به دور از قالب و کلیشه! علی جان شاید همان بهتر باشد که بگذاری کلیشه ها حکم برانند. علی جان خوابها را آشفته نکن! کودکی این خانمها و آقایان امروزی چیزی نیست جز یک افسانه! آنها همیشه همین قد و اندازه بوده اند فقط تحمل شان است که روز به روز آب می رود. راستی تا حالا فکر کرده ای که چرا کودکان امروز هیچ احترامی برای بزرگتر هاشان قائل نیستند؟ بگذریم!

سعید