این روز ها در سومالی صدای ناقوس مرگ به گوش میرسه.سومالی دچار قحطی شدیدی شده و کمک های کمی به این کشور شده است.جنگ ها و اختلافات داخلی هم باعث شده سازمان های بین المللی نتونن به بسیاری از مردم این کشور کمک کنن.به بیش از یک میلیون نفر از مردم سومالی امکان دست رسی و امداد رسانی وجود نداره!!
خالد البیه، کاریکاتوریست قطری می گوید آیا وظیفه رسانه ها در قبال گرسنگان و قحطی زدگان سومالی این است که تنها از آنها عکس تهیه کنند و معروف شوند و یا اینکه آنها باید اقدام دیگری انجام دهند؟
این عکس که در سال 1994 گرفته شده , یک لاشخور را که منتظر مرگ کودکی است که خود را به سمت کمپ غذای سازمان ملل که کیلومتری دورتر است می کشاند, نشان می دهد.در آن دوران ده ها هزار نفر در سومالی بر اثر گرسنگی جان باختند و این عکس به نماد گرسنگی مردم آفریقا تبدیل شد.
سر نوشت این کودک معلوم نیست زیرا کوین کارتر , عکاس این عکس, و چند مأمور سازمان ملل نيز كه به دنبال اين كودك مي گشتند در نهايت او را پيدا نكردند و از ادامه كار منصرف شدند.
این عکس در همان سال برنده ی جایزه pulitzer شد. کوین کارتر 3 ماه بعد از بازگشت از سومالی در حالی که وضعیت روحی بدی داشت خود کشی کرد.
آن چه جان از من همی ستاند
ای کاش دشنه ای باشد
یا خود گلوله ای
زهر مباد ای کاشکی
زهر کینه و رشک
یا خود زهر نفرتی
درد مباد ای کاشکی
درد پرسش های گزنده
جراره به سان کژدم هایی
از آن گونه که پاسخت هست و
زبان پاسخ
نه
و لاجرم پنداری
گزیده ی کژدم را
تریاقی نیست…
آن چه جان از من همی ستاند
دشنه ای باشد ای کاش
یا خود
گلوله ای...
احمد شاملو
منبع : کدوک ... در بلندا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر