سلام خوبان
در هفته ای که گذشت از مرگ دو ایرونی یکی در وطن و دیگری در غربت
با خبر شدیم. کیومرث صابری فومنی طنز نویس و روزنامه نگار برجسته و سوسن یکی از خوانندگان معروف و محبوب دوران پیش از انقلاب. قصدم از اشاره به این دو خبر نوشتن سوگنامه در رثای ایندو نیست بلکه تنها ذکر چند نکته می ّباشد. در پی انتشار خبر مرگ کیومرث صابری تمجیدهای فراوانی و همه به درستی و شایستگی از شخصیت و فعالیتهای او صورت گرفت و گروه کثیری از مردم و نویسندگان و صاحبنظران یاد او را گرامی داشتند در حالیکه انتشار خبر مرگ سوسن خواننده ای که در دورانی دیگر بی آنکه ادعائ در عرصه هنر موسیقی داشته باشد به اوج و شهرت دست یافته چندان واکنشی بر نیانگیخته و هر انچه درباره زندگی اش به گوش می رسد همه نشانگر بی توجهی قدر ناشناسی و حتی بی رحمی مردمانی است که در جا و فرصتی دیگر به گونه ای متفاوت عمل می کنند.هدفم از نوشتن این مطالب خورده گیری از دوستان نیست بلکه زندگی فقیرانه و مرگ هنرمندی بی ادعا و مردمی چون سوسن تلنگری است بر اذهان مائ که روزگاری از تلاش و موفقیت هنرمندان و ورزشکاران و نویسندگان مغرور شده ایم و به خود بالیده ایم تلنگری که به یادمان بیاورد سراغی از آنان بگیریم و در عمل نه در ادعا نشان دهیم انسانهائ هستیم قدر شناس و وفادار.


ساناز
May 13,2004