نمی دونم نظر شما چیه اما برای من جالبه که بدونم دیگران درباره ام چی فکر می کنند. اگر شما از اون دسته آدمهایی هستید که اصلا چنین مساله ای برایشان مهم نیست که خوب هیچی، اما اگر مثل من فکر می کنید، یک سوال از شما دارم. وقتی چیزی درباره خودتان می شنوید که حاوی نکات منفی درباره رفتار شما در یک مورد خاص است، چطور رفتار می کنید؟ بدون فکر فقط در صدد توجیه رفتارتان بر می آیید؟ یا سعی می کنید آرامش تان را حفظ کرده و اول به انتقاد – حالا منطقی یا غیر منطقی – گوش می دهید و بعد درست یا نادرست فقط دفاع می کنید؟ یا سعی می کنید زیاد توضیح ندهید و فقط گوش بدهید و بعدا در خلوت با خودتان درباره آن فکر کنید و در صورت وارد بودن ایراد رفتارتان را صحیح کنید و یا کمی بعد پاسخ بدهید. نمی دونم شاید هم یک طور دیگری برخورد می کنید اگر اینطور است که بد نیست در کامنتها درباره آن بنویسید. من هر سه روش بالا را امتحان کرده ام. در نوع اول نتیجه همیشه منفی بوده و گاهی به دلخوری انجامیده. در نوع دوم گاهی توانسته ام حتی رفتار غلطی را توجیه کنم یا اقلا فرد مورد نظر را از فرم تهاجمی درآورم. در نوع سوم که مدتی است دارم تلاش می کنم بیشتر آن را به کار ببرم شما لزوما بهترین نتیجه را نمی گیرید. چرا که گاهی این سکوت شما و عدم دفاع یا توجیه، باعث می شود که طرف مقابل آن را بی توجهی و توهین به خود فرض کند اما اقلا این راه را برای شما باز می گذارد که در آینده بسته به شرایط زمانی عذر خواسته یا توضیح بدهید. یا حتی یک جورایی سیاستمدارانه می توانید در ضمن حفظ ظاهر، بسته به اینکه باد از کدام طرف می وزد شما هم موضع گیری کنید. به طور خلاصه من به این نتیجه رسیده ام که چه بخواهید رفتارتان را توجیه کنید و چه بخواهید توضیح منطقی بدهید و جه برایتان اهمیت داشته باشد و چه نداشته باشد سکوت اولیه، بهترین گزینه است
سعید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر