فلسطین

از میان تمام اخبار مربوط به سیاست در کانادا و یا نمی دونم اینکه آیا محصولات لبنی حاصل از گاوهای شبیه سازی شده خوب هستند یا نه و نمی دونم مرگ رئیس جمهور سابق آمریکا، جای تعجب نیست خبر مربوط به نوار غزه اول از همه نظرم را جلب می کند. در حالی که قهوه ام را کم کمک می خورم، نیم نگاهی هم به عابرانی که یقه های کاپشن هاشون را بالا داده اند دارم، مطلب را می خوانم. فلسطین فکر کنم که تنها کشوری است که ما در پایتخت ام القرای اسلام، یک میدان به نامش کرده ایم!! تا جایی که یادم هست تقریبا هر روز یک خبر از سرزمینهای اشغالی یا همون فلسطین یا نمی دونم اسرائیل و رژیم صهیونیستی توی اخبار بود و شاید هنوز هم هست. خوب پس جای تعجب نیست که من هم به عنوان فرزند اسلام و بزرگ شده در کشور سوپر اسلامی، به تیتر فلسطین حساسیت داشته باشم. اما نکته جالب در این مقاله این بود که رئیس یکی از بیمارستانها شکایت کرده بود که وقتی اسرائیل حمله می کند ما هزاران واحد خون دریافت می کنیم اما در حال حاضر بانک خون کاملا خالی است چرا که در درگیری های اخیر حماس و جنبش فتح، مردم خون نداده اند. این آقای دکتر اضافه کرده بود که فکر کنم که مردم از این جنگ مسخره داخلی خسته شده اند. یاد مطلبی می افتم که چند روز پیش درباره یکی از رهبران فتح خواندم که وقتی به ایشان اعتراض شد که چرا خانه ششصد هزار دلاری در نوار غزه خریده است ایشان با دلخوری تمام در مصاحبه ای گفت که خانه اش را ششصد هزار دلار نخریده بلکه فقط چهارصدهزار دلار بابت آن پول داده است. خوب این آدمیان سر به هوای چفیه به گردن اگر سرشان در حساب و کتاب باشد متوجه می شوند که چرا صلح به آرزویی محال می ماند. هر سه طرف دعوا یعنی فتح و حماس و اسرائیل هر کدام به نحوی از این دعوا نان می خورند پس باید ابله باشند که دنبال نقشه صلح بگردند. تنها چیزی که من هنوز متوجه نشده ام این است که در حالی که بخش بزرگی از ساکنان شریف سرزمین پارس حدود بیست و هشت ساعت در روز می دوند تا دخل و خرجشان را به هم برسانند چرا دولت شریف ما تعهد داده است که حقوق معوقه کارمندان فلسطینی را بدهد. بگذریم! توی این دنیای بزرگ بی در و پیکر خیلی چیزها هست که من متوجه نمی شوم! رفتار دولت خوش بو و رایحه هم روی همه آن چیزها. به قول بر و بچه های باحال: بابا بیییییییییییییییییییییییییی خیال

سعید