پایان مردی که حدود بیست و پنج سال بر اریکه قدرت تکیه داده بود و مست از باده غرور خود را جاودانه می پنداشت نمی دانم چرا اما ناراحتم کرد. سعی کردم به تمام آنهایی که تمام این سالها عزیزانشان را از دست دادند فکر کنم اما تنها جمله ای از عزیزی سختی کشیده به خاطرم آمد که بعد از شنیدن خبر ترور زندانبانش می گفت متاسف است که محاکمه شدنش را ندید و فکر می کرد که مرگ برای این طور آدمها در واقع لطف است و نه تنبیه. این طور آدمها را باید در حبس نگاه داشت تا اندکی از طعم تلخ آنچه که بر دیگران روا داشتند را تا زمانی که پایان عمرشان به طور طبیعی برسد، بچشند. به هر حال نظر شخصی من این است: اگر قرار بود صدام محاکمه شود چرا فقط یک پرونده از صدها پرونده آنچه که جنایات او می نامند بررسی و بر اساس آن اعدام شد؟ پرونده کشتار کردها و ... چه می شود؟ به نظرم این اعدام در روز عید قربان همانطوری که بسیاری معتقدند، از صدام چهره یک شهید راه وطن که به دست اشغالگران سرزمینش کشته شد ساخت نه جنایتکاری که به سزای اعمالش رسید
سعید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر